Ölümle geldiler
Ellerinde yeniden doğma kırılgan bir hüzünle
Sonu gelmeyen cümlelerin koyu kesiği
İnce çizgiler bırakıyordu açık alınlarında
Serttiler
Anlamaktan yana
Akşamüstü temiz uykuya dalanları.
Birleşmeye müsait olanlar
Yürürlerdi
Anlatılan, anlaşılmakta olan
Açık, kendi yarınlarına
Hep aynı yere bakmak!
Bakmaların en güzeliydi.
Bir söylem
Kim bilir?
Kimse gelmedi…
Öyle kendiyle yoğrulan acı
Kapımda anılardan kalma bir köpek
Soğuk bir bira, eski tütün
Elbette sonu vardı, uyandırılmanın.
Ayrılmaya müsait olanlar
Susardı
Anlatılan, anlaşılmayacak olan
Kapalı, yorgun yaralarına
Bakmak yorucuydu
Sancısı vardı, kapanan ağrılı gözlerin
Durulan aklın sesi, gıcırdar dururdu.
Adımları sayılırdı mutlu günlerin…
Mesele
Ortada asılı durabilmekse;
Hep aynı yere bakmak!
Bakmaların en güzeliydi.
Ve şimdi
Anlamı kalmadı hiçbir şeyin.
Yorumlar
Yorum Gönder
Bilinmez bir yol burası.